Opis
Ten dwuczęściowy kurs edukacyjny pokazuje od kulis dynamikę superwizji klinicznej przez pryzmat praktyki Gestalt Jana Roubala. W pierwszej części Jan Roubal występuje w roli superwizora podczas pełnej, nagranej sesji superwizyjnej. W drugiej części omawia tę sesję w rozmowie z Olgą Tokarską Bąk, odsłaniając sposób myślenia oraz decyzje stojące za jego interwencjami. Zamiast przedstawiać abstrakcyjne zasady, kurs pokazuje żywy proces i oferuje mapę pojęciową, którą terapeuta może przenieść do własnej praktyki.
Analizując sesję praktyczną oraz późniejsze omówienie teoretyczne, uczestnicy zyskają wgląd w kilka kluczowych obszarów superwizji klinicznej:
1. Strukturyzowanie sesji superwizyjnej:
* Rozpoznawanie znaczenia wzmacniania samowsparcia terapeutki oraz zamykania sesji w sposób, który pomaga jej odzyskać ugruntowanie przed powrotem do pracy klinicznej.
2. Budowanie przymierza superwizyjnego:
* Obserwowanie, w jaki sposób silne przymierze robocze powstaje już na etapie zawierania kontraktu poprzez budowanie poczucia „my”, które przeciwdziała wpisanej w zawód terapeuty samotności.
* Poznanie strategii dydaktycznej polegającej na rozpoczynaniu od eksplorowania tego, co terapeuta *już robi dobrze*, zanim przejdzie się do elementów, które ewentualnie można poszerzyć (dzięki temu można zapobiegać wstydowi i wspierać oparcie w sobie terapeutki).
3. Zastosowanie teorii pola w superwizji:
* Postrzeganie terapeuty jako „anteny” lub czujnika w polu klinicznym, którego uczucia traktowane są jako wartościowe dane z pola.
* Rozumienie, jak pomagać osobom superwizowanym przekształcać krytyczne osądy wobec siebie w samowspółczucie i ciekawość kliniczną.
4. Strategiczne wykorzystanie procesu równoległego:
* Rozpoznawanie procesów równoległych w superwizji, które odzwierciedlają potrzeby klienta.
* Rozumienie ograniczeń i zagrożeń związanych z procesem równoległym, w szczególności niebezpieczeństwa nadużywania go jako „magicznej sztuczki” lub wprowadzania go zbyt wcześnie u początkujących terapeutów, którzy mogą nie mieć jeszcze wystarczającego samowsparcia.
5. Eksperymenty i metafory:
* Odkrywanie, jak wykorzystywać twórcze eksperymenty i pełne lekkości metafory.
* Rozpoznawanie, kiedy osoba superwizowana ma wystarczającą ciekawość, by skorzystać z eksperymentu, a kiedy potrzebuje bardziej stabilizującego i uporządkowanego podejścia.
6. Diagnoza fenomenologiczna:
* Uczenie się odraczania sztywnych kategoryzacji psychopatologicznych na rzecz diagnozy estetycznej i fenomenologicznej, rozwijanej w „tu i teraz”.
* Wykorzystywanie diagnozy klinicznej nie jako sztywnego pryzmatu, lecz jako „oparcia krzesła” – teoretycznego wsparcia, które pomaga terapeucie uspokoić się i ponownie wejść w żywy, organiczny kontakt z klientem
